पराई जस्तै लाग्न थाल्यो, किन आफ्नै मन ?
बाटो भुलेको यात्री जस्तै, ब्याकुल भयो जीवन ।
थाहै नपाइ डेरा गर्यौ, ढुकढुकीको स्वासमा
पानी भनी भुङ्ग्रो पिएँ, प्यास मेटाउने आशमा ।
स्वास चलिरहेकै छ, तर प्राण खोई ?
म त चुप बसेँ तर, मेरो दिल रोई।
तिमी मेरो सारा खुसी, तिम्रै भर परेँ
सम्हाल है बन्द ब्यापार, तिम्रै नाम गरेँ ।
बाँकी यात्रा सँगै गरौँ, एकै साथ हिँडी
न हेर है दायाँबायाँ, मैले चढ्ने सिँडी।
तिमी हेरि बस भन्यौ, बोल्ने साहस खोई ?
म त मौन बसेँ तर, मेरो वाणी रोई।
यो कस्तो रंगमञ्च, टुटेको यो सितार सित ?
एउटा सङ्गीत चुनेर, गाउनु पर्ने अर्कै गीत ।
मान्छे हेरि अलग अलग, राख्छौ तिमी हिसाब
एकोहोरो भाको मनले, बुझ्दैन है निसाफ ।
मन भरि बैराग साध्छौ, तिम्रो रहर खोई ?
म त चुप बसें तर, मेरो खुसी रोई ।
चारैतिर मडारिन्छन, भुत बेताल जता तता
रुवाउने रात जिस्काउने जून, भागी जाउँ लुक्न कता ?
अनगिन्ती रहरहरु, उपहासमा हाँसे
अँध्यारोमा तारा गन्दै, शुभ भाले बासे।
रात भरि जागि बस्छौ, तिम्रो निद्रा खोई ?
म त टोलाई रहें तर, मेरो सपना रोई।
-०-
कल्पना त्रिपाठी –
समाजसेवी तथा सामाजिक अभियन्ता ,गैर आवासीय नेपाली संघ बेलायत सल्लाहकार -तथा डाइरेक्टर – अक्स् ब्रिज इन्टरनेशनल कलेज नेपाल र लण्डनस्थित पशुपतिनाथ मन्दिर व्यवस्थापन समितीमा महासचिव समेत हुन् ।
